ÖLÜM ÜSTÜNE HUSUSÎ BİR NOT
Adamın biri, ağanın konağına varmış ve rüyamda "Sizin evin önünde helva pişiriyorlardı. Yakında bir cenaze çıkacak!" demiş. Tabiri rüyadan tatsız ama yine de hane halkı rahatsız olmuş ve hepsi anında gözlerini azab'a çevirmiş. Öyle ya! Ölmeye en münasip kişi olsa olsa azap olur.
Ölümü kendime hiç uzak hissetmedim; hala öyleyim. Bir seneyi bayağı geçti. Ağır bir hastalık geçirmiştim, ameliyat oldum. Kalbim durmuş, ne yapmışlarsa bilmiyorum; yeniden kan pompalamaya başlamış. Bu kez solunumum durmuş, yeniden nefes almaya başlamışım. Hatırladığım bazı şeyler var ama çok hususî tecrübeler. Netice-i kelam vademiz dolmamış. Birilerinin yalan yanlış şeyler söylemesi üzerine işin aslını faslını özet geçtim.
Ölümün ağası, azab'ı olmadığı gibi; hikayenin sonu herkes için aynıdır. Dilerim bir ben değil, hiç kimse kul hakkıyla göçmesin. Ben "yaşama sevinci"nin ancak ölümü unutmamakla mümkün olacağı hissesini çıkardım, yaşadığım kıssadan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder